Den Haag & Awakenings

Den Haag & Amsterdam..... Eigenlijk dezelfde steden maar op een andere locatie. Beiden sfeerloos, zonder persoonlijkheid, kil maar toch niet groots. Het is vooral de illusie van grootsheid die de Hagenezen en Amsterdammers arrogant maakt. De vergelijking met echte steden zoals Berlijn, Parijs, Londen en New York wekt bij mij alleen maar lachbuien op. Provinciestadjes zijn niet te vergelijken met wereldsteden. Maar toch ga ik een poging wagen.


Ik en mn beste maatje: Freddy. :-))

Afgelopen december heb ik het aangedurfd om een paar dagen Den Haag te doen. Bij nazoeken op Partyflock bleek al snel dat het doordeweekse "clubbing" zoals ik dat ken van Londen en Berlijn hier onmogelijk is. Dan maar wat musea bezoeken: dezelfde ouwe shit en fantasieloze tentoonstellingen. Het strand in Scheveningen dan? De gehoereerde boulevard (lees: gecommercialiseerde) schreeuwt dat we met zijn alleen vooral Coca Cola moeten drinken en naar de BurgerKing moeten gaan.... Mijn gevoel zei dat drank hier een oplossing kon bieden. Na het nachtelijk nuttigen van een paar flessen wijn op het strand werd het me duidelijk: in het individualistische Nederland kun je alleen overleven als je jezelf kunt vermaken en je ogen sluit voor alle kopieën van kopieën....


Awake !


Om te ontsnappen uit de alledaagse sleur heb je het af en toe nodig.... Helemaal ff alles van je afstampen en uit je dak gaan met de beste Techno DJ's ter wereld.
Zaterdag 12 februari was die kans er: Awakenings in de Westergasfabriek. Megafeestjes bouwen met supermuziek vette lichten en té dure entreekaartjes, daar is Nederland dan wel weer goed in.




Pefect avondje>> geile locatie :-))

Op dit feestje komen gelukkig wat minder "ik-verstop-me-de-hele-dag-achter-mijn-foon- want-ben-Bang-voor-echt-intermenselijk-contact-tieners" dan op andere feestjes. Bij de meeste mensen was het dan ook gewoon relaxed om een lekker dansje mee te maken en ff mee te kletsen. Moeten we vaker doen :-)). Veel kenissen en vrienden gezien & gemaakt, ook altijd leuk. (mense blijven toch interessant).

Le Grande Finale

Mijn laatste week, een week waar ik eigenlijk al 2 maanden naar uit heb gekeken. Nu is het dan eindelijk zover. De tijd is gekomen dat ik weer naar huis mag. Dat ik verlost ben van het verplicht socializen met de gasten, de wachtrijen in de keuken, van haren van vreemden in de doucheputjes, van door-amerikanen-ondergekotste toiletpotten en van het slapen met 3 andere mensen in een ruimte ter grootte van een fors uitgevallen bezemkast.


Winter heeft toch ook zijn voordelen; Jägermeister ;-)


Maar ik ben ook verlost van een miljoenenstad met evenzoveel keuzes. Een stad waar iedere avond een nieuw avontuur te beleven is, en waar iedere nieuwe dag weer compleet verschillend is dan de voorgaande dag. Misschien val ik thuis wel in een diep gat en verlang ik terug naar de vrijheid van de stad? De toekomst zal het uitwijzen; bang ben ik niet! De ongelimiteerde gratis bier en muffin voorraden laat ik onbevreesd achter in het hostel, het is nu aan iemand anders om dagelijks aan de bar te hangen met een versgejatte Berliner Pilsener.


Pinto verzorgt mijn dagelijkse portie gespreksstof


De laatste dagen bestonden vooral uit het uitgebreid afscheid nemen van verschillende collega's en me beseffen dat ik ze toch wel ga missen. En wat is een betere manier om afscheid te nemen dan gezamenlijk cocktails en Berliner drinken ?












Mijn collega's genieten van een frisdrankje (of 20)

Mijn stage begon in de wineter. Het was toen zo koud dat mijn geslacht bevroor bij iedere wildplas-poging. Jägermeister was mijn hoofmaaltijd in deze koude, barre en donkere dagen. Langzaam gingen we over naar de zomer, de straat begon te stinken en de mensen op mijn kamer ook. Jägermeister werd vervangen door Bacardi en iedereen is vrij van winterdepressies.

De zin om weer in mijn vertrouwde omgeving te zijn is enorm.... De vraag wat die vertrouwde omgeving precies is, die groeit.

'SchlossParty mit Thronsaal und Prinzessensaal'

Klinkt charmant of niet; een 'KasteelFeest met een Troonzaal en een Prinsessenzaal'. Navraag bij collega's wijsde uit dat het kasteel via een brug bereikbaar is en ligt op een eiland in de rivier De Spree. Leek mij dus ook de perfecte locatie om met Anna en Cindy heen te gaan tijdens hun bezoek aan Berlijn. De realiteit leek helaas iets anders in elkaar te steken.


Charmant.......

Na drie kwartier in de stromende regen en kou het gezeik van een groep onwetende Amerikanen aan te horen, komen we dan eindelijk aan bij onze bestemming. Op de kaart is het treinstation maar 5 minuten verwijderd van het kasteeltje. In werkelijkheid is het een half uur lopen door de stromende regen. Het Nassale gekakel van Amerikanen die ons achtervolgen doet me denken aan een stel irritante straathonden die totaal onwetend en zorgeloos je achtervolgen en dan ook nog eten en onderdak verwachten.

Aangekomen bij het kasteeltje blijkt dat het een gothic party is van het zwaarste soort. Met mijn legerbroek en witte trui voelde ik me dan ook als een Israelier tussen de Palestijnen of een Spanjaard tussen de Basken. Na wat achterlijke vragen van de groep toeristen beantwoord te hebben, besluiten mijn vriendinnetjes en ik onze weg te vervolgen naar een andere plek. Waar het misschien beter vertoeven is, en waar het Gothic-Gehalte enigszins matiger is dan hier......


Vijf minuten na aankomst aan de Rose, alcoholisten !


Toch niet weer........... wijn?!

De volgend dag besluiten we het Kasteel-Verhaal vreemdgenoeg toch voort te zetten, maar nu in een andere en verbeterde formule. Zonder gothics en met echte historische tuinen en kastelen. We gaan naar Potsdam. De dag is fantastisch, we knuffelen bomen en bespreken de nieuwste ontwikkelingen op culinair gebied. 'Thee; de nieuwste trend op culinair gebied' ;-))


'Thee, de nieuwste trend op culinair gebied'





Maandag kunnen we niet veel meer doen, behalve aftellen naar het tijdstip waarop het vliegtuig weer terug naar Nederland vertrekt. Deze keer zonder mij erin. Mijn behoefte om weer terug te keren naar Nederland groeit met de dag en is na dit bezoek alleen maar groter geworden.....






De drie musketierarereterinnes. (ofzo)