Le Grande Finale

Mijn laatste week, een week waar ik eigenlijk al 2 maanden naar uit heb gekeken. Nu is het dan eindelijk zover. De tijd is gekomen dat ik weer naar huis mag. Dat ik verlost ben van het verplicht socializen met de gasten, de wachtrijen in de keuken, van haren van vreemden in de doucheputjes, van door-amerikanen-ondergekotste toiletpotten en van het slapen met 3 andere mensen in een ruimte ter grootte van een fors uitgevallen bezemkast.


Winter heeft toch ook zijn voordelen; Jägermeister ;-)


Maar ik ben ook verlost van een miljoenenstad met evenzoveel keuzes. Een stad waar iedere avond een nieuw avontuur te beleven is, en waar iedere nieuwe dag weer compleet verschillend is dan de voorgaande dag. Misschien val ik thuis wel in een diep gat en verlang ik terug naar de vrijheid van de stad? De toekomst zal het uitwijzen; bang ben ik niet! De ongelimiteerde gratis bier en muffin voorraden laat ik onbevreesd achter in het hostel, het is nu aan iemand anders om dagelijks aan de bar te hangen met een versgejatte Berliner Pilsener.


Pinto verzorgt mijn dagelijkse portie gespreksstof


De laatste dagen bestonden vooral uit het uitgebreid afscheid nemen van verschillende collega's en me beseffen dat ik ze toch wel ga missen. En wat is een betere manier om afscheid te nemen dan gezamenlijk cocktails en Berliner drinken ?












Mijn collega's genieten van een frisdrankje (of 20)

Mijn stage begon in de wineter. Het was toen zo koud dat mijn geslacht bevroor bij iedere wildplas-poging. Jägermeister was mijn hoofmaaltijd in deze koude, barre en donkere dagen. Langzaam gingen we over naar de zomer, de straat begon te stinken en de mensen op mijn kamer ook. Jägermeister werd vervangen door Bacardi en iedereen is vrij van winterdepressies.

De zin om weer in mijn vertrouwde omgeving te zijn is enorm.... De vraag wat die vertrouwde omgeving precies is, die groeit.