'SchlossParty mit Thronsaal und Prinzessensaal'

Klinkt charmant of niet; een 'KasteelFeest met een Troonzaal en een Prinsessenzaal'. Navraag bij collega's wijsde uit dat het kasteel via een brug bereikbaar is en ligt op een eiland in de rivier De Spree. Leek mij dus ook de perfecte locatie om met Anna en Cindy heen te gaan tijdens hun bezoek aan Berlijn. De realiteit leek helaas iets anders in elkaar te steken.


Charmant.......

Na drie kwartier in de stromende regen en kou het gezeik van een groep onwetende Amerikanen aan te horen, komen we dan eindelijk aan bij onze bestemming. Op de kaart is het treinstation maar 5 minuten verwijderd van het kasteeltje. In werkelijkheid is het een half uur lopen door de stromende regen. Het Nassale gekakel van Amerikanen die ons achtervolgen doet me denken aan een stel irritante straathonden die totaal onwetend en zorgeloos je achtervolgen en dan ook nog eten en onderdak verwachten.

Aangekomen bij het kasteeltje blijkt dat het een gothic party is van het zwaarste soort. Met mijn legerbroek en witte trui voelde ik me dan ook als een Israelier tussen de Palestijnen of een Spanjaard tussen de Basken. Na wat achterlijke vragen van de groep toeristen beantwoord te hebben, besluiten mijn vriendinnetjes en ik onze weg te vervolgen naar een andere plek. Waar het misschien beter vertoeven is, en waar het Gothic-Gehalte enigszins matiger is dan hier......


Vijf minuten na aankomst aan de Rose, alcoholisten !


Toch niet weer........... wijn?!

De volgend dag besluiten we het Kasteel-Verhaal vreemdgenoeg toch voort te zetten, maar nu in een andere en verbeterde formule. Zonder gothics en met echte historische tuinen en kastelen. We gaan naar Potsdam. De dag is fantastisch, we knuffelen bomen en bespreken de nieuwste ontwikkelingen op culinair gebied. 'Thee; de nieuwste trend op culinair gebied' ;-))


'Thee, de nieuwste trend op culinair gebied'





Maandag kunnen we niet veel meer doen, behalve aftellen naar het tijdstip waarop het vliegtuig weer terug naar Nederland vertrekt. Deze keer zonder mij erin. Mijn behoefte om weer terug te keren naar Nederland groeit met de dag en is na dit bezoek alleen maar groter geworden.....






De drie musketierarereterinnes. (ofzo)

Baarmoeder

''Ik hou vanje...'' Een zachte stem fluistert in m'n oor. De warmte van zijn stem omringt me met een behaaglijk gevoel van geluk. Alsof ik veilig in een warme baarmoeder zit en nergens heen hoef te gaan.

De wind en het getoeter van nerveuze auto's en trams verstoort ruw m'n nachtrust; Tijd om uit m'n baarmoeder te kruipen; m'n veilige nest te verlaten. Het voelt als een zware bevalling, eigenlijk zoals iedere ochtend voelt; als een zware bevalling, een strijd om uit je veilige nest te komen en de confrontaties van die dag aan te gaan. De zon brengt vrede in de kamer en stelt me toch nog enigszins gerust. Na regen komt zonneschijn, dat er na zonneschijn dan ook vanzelfsprekend weer regen komt is zeker nog niemand opgekomen.

Gezellig naar het pretpark gaan!

Tschernobyl, Harrisburgh, Sellafield, Hiroshima
Stop Radioactivity
Is in the air for you and me

Hij heeft wel gelijk, maar wat doe je eraan?
De 'Kraftwerk' songs galmen door de ronduit ranzige auto. Een klein, rode Polo. Binnen in de auto is het warm, met een biertje tussen m'n benen scheuren we door Berlijn. Rode lichten zeggen onze bestuurster op dit moment helemaal niks. Ze dienen vandaag slechts als een advies wat niet perse opgevolgd hoeft te worden. Onder m'n kont vandaan haal ik een leeg bierblikje, met een subtiele beweging werp ik het naar de achterbank, daar kan het blikje lekker gaan spelen met de andere blikjes, flesjes en kartonnen koffiebekers.


De Karl Marx Allee in de tijd dat het nog 'Stalin-Allee' was.


Karl- Marx Allee nu





De Fernsehturm en de andere toeristische attracties vliegen aan m'n raam voorbij. Daar zitten we dan; een Duitser, een Hollander, een Engelsman en een Braziliaan in één auto. Het lijkt haast de basis van een slechte mop. De kleinschalige appartementen veranderen in gigantische, communistische appartementenblokken op de Karl Marx Allee. De Karl Marx Allee gaat over in gebieden die wij in Nederland 'achterstandswijken' zouden noemen, maar die in Berlijn 'trendy' zijn.


Spreepark entree borden


'Vier entreetickets, bitte ?'

Over de Spree, langs een parkrand. Een klein bos met plotseling teveel asfaltparkeerplaatsen, allemaal leeg. Een vergrauwd bord met de tekst 'Spreepark' geeft aan dat dit de voormalige parkeerplaats is van het vroegere, communistische 'Freizeit und Vergnugungs-Familien-Park'. Vanuit onze auto lopen we in de richting waarvan we denken dat het de juiste is. Het wordt frisser en frisser, de zon verdwijnt langzaam achter de Spree en is klaar om de andere kant van de wereld het geschenk te geven dat 'een nieuwe dag' heet. Bij ons is de zon bijna klaar met het bewijzen van haar diensten.



Het pad met kinderkopjes is overwoekerd met onkruid. Onder de grote bomen in het bos kunnen we niet ver vooruit kijken. De kapotte 'Efteling-lantaarnpalen' getuigen van een vergane glorie. Ooit moet dit park duizenden bezoekers per week getrokken hebben, nu is het slechts een symbool van de vergane glorie, een symbool van het verloren communisme.

Door een gat in het hek kruipen we naar binnen, de achtbaan wagentjes staan er nog. Een ritje maken zal helaas niet gaan. We maken wat foto's van dit memorabele moment. Een gevoel van spanning gaat door heel m'n lijf. De anderen zijn doodsbang en verklaren osn voor gek. Vanuit ons standpunt zien we minstens twee huizen waar bewakers wonen. In onze fantasie hebben ze grote herders die ze om het uur loslaten om stoute inbrekers op te eten. De realiteit is anders; een grote BMW verrast ons met het licht van zijn koplampen. Snel duiken we weg achter de eerste de beste landverhoging.




Met m'n handtasje in de achtbaan!




Na een paar minuten is de BMW weer weg. Door het nuttigen van een aantal halve liters bier hebben we ons een vals gevoel van veiligheid ingedronken en vervolgen ons pad langs de zwanen, die tien jaar geleden vast heel erg gelukkig waren in het meer van het pretpark, maar er nu een beetje bedroefd bijhangen.


De zwanen liggen er wat droevig bij op het droge....


Hoort hier geen rails onder ??

De wildwaterbaan is precies zoals in ieder ander pretpark, alleen dan een tikkeltje overwoekerd met dertig soorten exotisch onkruid. Het verwondert ons dat de achtbaan en het reuzenrad überhaupt nog overeind staan. De zwaartekracht doet hier zijn werk niet goed, maar de natuur neemt het park al uitstekend over. Overal onstaan nieuwe planten, bomen en onkruid kolonies. Het zal geen jaren meer duren voordat hier een nieuw boos rondom het reuzenrad ontstaat.




Monte Carlo Drive hebben ze nog net geen 'Moscow Drive' genoemd

Geheel onbevreesd genieten we van een biertje tussen de cowboysaloon en iets wat ooit een 'cowboy-bratwürst-laden' geweest moest zijn.


Diego, Engelsman en Ina. Spazieren door het park.


De wildwaterbaan kan wel een verfje gebruiken en het meer
een ontalgingskuur.....




'Daar loopt iemand!!' zegt Ina paniekerig tegen ons. Haar ogen zijn groot, ik zie datze bang is. M'n hart slaat op hol en m'n huid wordt nat en plakkerig. Ik ga over in vlucht- en overlevingsstand. We duiken achter het eerste gebouwtje wat we zien. Ik zie vanachter onze schuilplek het silhouette van een dikke man. Zijn voetstappen komen dichterbij..... 'Halt Polizei!'. Kut we zijn erbij.... worden we nu opgesloten? Krijgen we een geldboete? Gaat ie ons mishandelen en verkrachten in zijn huis?..... En gekgenoeg denk ik 'wat moet er met m'n flesje bier gebeuren wat nog half vol is?


Burglars Hide Out !

Ina gooit haar bier weg en we volgen de duitse BratWürst-Mann, vluchten is nu te laat. Ik kan van angst spontaan geen Duits meer spreken of verstaan. Ik deed wat iedereen in een noodsituatie als deze zou doen; M'n bier snel leegdrinken.

Hij liet ons over het hek klimmen naar buiten en zei dat we geluk hadden gehad. Ik durf bijna niet te kijken maar m'n broek is vast volgepoept met zeven kleuren stront.